❃بهشت من❃

بوی بهار نارنج،
لطافت نسیم،
مردمانی از دور دست های تاریخ،
استوار چون سایه دماونددر آغوش مار سرخ،
در پناه پروردگار روح سرگشته آدم جاری در رگ های من بازگشته از گناهی ازلی بازگشته در آغوش پروردگار،
این بار اما مآوا گرفته در بهشتستان ایرانیان،
در سرزمین مردمان استرآباد ،
در گرگان،
مآوای روح سرگشته آدم،  "بهشت من"